Dubbel programma Groot Amsterdam met zaterdag 27 en zondag 28 augustus het Finaleweekend Clubcompetitie en tevens zondag de 46ste Liedekerkse Pijl (1.12) !

Het Finaleweekend bestaat uit 3 onderdelen, zaterdag starten we met 6 renners in een omloop over 12 ronden van 12,2km (146,8km), op zondagochtend rijden Nils Wolffenbuttel, Daan de Groot en Jelmer Asjes een individuele tijdrit over 8,7km en 's middags starten Dylan van Zijl, Martijn Veling en Gino Vierhouten in het afsluitende criterium over 72 ronden van 1,1km (80km).

Op dit moment staan de op een vierde plaats in het ploegenklassement, de eerste tien clubploegen plaatsen zich voor de Topcompetitie 2017.

In Liedekerke wacht tevens een omloop, de eerste ronde telt 11,7km gevolgd door nog 10 ronden van 15,3km (164,7km). Hier aan de start Jasper Schouten, Matthijs Koedijk, Harro Groeneveld, Sebastiaan Pot, Oscar van Wijk en Mike Appelman.
... See MoreSee Less

View on Facebook

Ronde van Oost-Vlaanderen, etappe 5
"Gijs krijgt altijd gelijk"

Mijn eerste verslag van de Ronde van Oost-Vlaanderen was getiteld: ‘Darwinisme in Vlaanderen’, op dat moment vooral omdat ik het leuk vond klinken. Na de laatste etappe, bemerk ik pas echt de diepe waarheid die in deze woorden van Gijs schuilt.

In het typisch Vlaamse dorpje Maarke stonden wij, ongeveer een uur voor de start, onder een afdakje te schuilen voor het typisch Vlaamse rotweer. Onze twee onmisbare verzorgers en ploeg-grootvaders Bertus ‘Roelus’ Roeleveld en Kees ‘de Melkboef’ Commandeur, kwamen naar ons toe met de mededeling dat het om 13:00 droog zou worden. Nou goed, de weermannen bij het journaal hebben het ook wel eens fout.

Misschien was het de vermoeidheid na vier dagen koers, misschien onervarenheid van een jonge ploeg, maar nietsvermoedend stonden wij, net als alle andere dagen, lekker relaxed achteraan in de fuik voor de start. Waren wij net zo scherp geweest als de voorgaande dagen, dan hadden wij gezien dat zowel Color Code als Lottosoudal U23 de volledige ploeg op de voorste rijen had geposteerd. Dit 'foutje' werd ons vier kilometer later pijnlijk duidelijk toen het peloton in stukken getrokken werd op de kant. Dit schijnt vaker te gebeuren als er wind staat.

Nils, Dylan en ik (Oscar) lieten ons dus heel eenvoudig verrassen. Persoonlijk had ik nog het geluk dat ik met een gevallen Ier en een onoplettende Noor loskwam van het groepje en nog net de oversteek kon maken. De schade werd zo enigszins beperkt, maar de echte alfa-mannetjes waren al gevlogen. Ik begon de finale in een groep van 36 man, op geruime achterstand van een kleine kopgroep.

Een echte finale heb ik overigens niet kunnen rijden, want ik was leeg, was futloos, had pap in de benen. Nils en Dylan moeten zich ongeveer hetzelfde hebben gevoeld. De opgetelde vermoeienissen van de afgelopen dagen dwong ons naar de evolutionaire afgrond. Om ons heen stierven inheemse soorten een roemloze dood, maar wij zetten onze 'struggle for life' nog even door. Zo kwam ik uitgeput, maar levend als 36e over de eindstreep, terwijl Nils even later als 55e zou eindigen. Slechts 62 renners haalden de finishlijn: Darwinisme ten top.

Opmerking van de spellingchecker: [Iedereen met biologie in zijn vakkenpakket weet natuurlijk dat de mooiste, beste, en meest gespecialiseerde wonderen der natuur zijn ontstaan door de evolutie. Het eenvoudig doortrekken van de parallel tussen deze koers en Darwinisme leert ons dus dat de RVOV-mannen binnenkort bizar hard gaan rijden.]

Ter afsluiting van deze meerdaagse denk ik dat ik namens de volledige RVOV-squad spreek met een bedankje voor onze ploegleider Jan-Dick ‘J tripple D’ Den Das, verzorgers Bertus Roeleveld en Kees Commandeur, mechanieker Jan Blijleven en chefkok Dirk Jan Asjes! We zijn als prinsen behandeld en daar hebben we van genoten.

✍�: Oscar van Wijk
... See MoreSee Less

View on Facebook

Ronde van Oost-Vlaanderen, etappe 4
"In Flanders fields", een verslag geschreven vanuit de WPGA auto.

Als renner is het vreemd om in de auto te stappen bij de ploegleider achter de koers aan, helemaal als je zelf de dag ervoor nog meestreed in dit peleton. Nog vreemder was wellicht dat ik zenuwachtig was, nog zenuwachtiger dan als ik zelf rijd. Die zenuwen waren niet voor mezelf, in een auto zitten is een vaardigheid die ik met trots al een tijdje beheers. Het was voor mijn ploeggenoten.

De koers voor de 5 resterende mannen liep door het vlaamse heuvellandschap. Een landschap met een geschiedenis bekend van vele veldslagen. De eerste wereldoorlog kende belangrijke veldslagen in Flanders fields en door wielrenners word jaarlijks de Ronde van Vlaanderen hier uitgevochten. Heilig wielerlandschap waar alleen kracht of alleen techniek niet genoeg is. Een goed team, stuurmanskunsten en een goede conditie is de benodigde combinatie voor succes.

De strijd begon en Gino de wegkapitein stuurde onze klassementsmannen Oscar en Nils goed van voren het slagveld in. Dan begint de strijd om de macht het peleton kraakte, ging op een lint en brak veelvuldig door de gezelende zuid westerwind en de Vlaamse heuvels. Oscar en Nils kwamen samen in de tweede rij. Maar de mannen streden voort en Nils legde zijn eigen belangen opzij waardoor Oscar de eerste groep bereikte.

Oscar toonde als eerste jaars op zijn beurt de benodigde conditie en finishte als 16e in dit slagveld. Oscar staat nu 4e in het jongeren klassement en ik kan u vertellen dat hij iedere morgen frisser wakker lijkt te worden. Morgen is de 5e en laatste etappe door hetzelfde heuvelland. Een nieuwe zware dag lijkt dus in het voordeel van Oscar en misschien moeten we de organisatie vragen of er nog twee extra etappes bij kunnen..

✍�: Gijs Jorna
... See MoreSee Less

View on Facebook

Ronde van Oost-Vlaanderen, etappe 3
Een koers waarin mijn mening steeds werd bijgesteld

Allereerst wil ik benadrukken dat we in een ploeg rijden waar we iets voor elkaar over hebben. Stuk voor stuk, niemand uitgezonderd. Dylan die twee dagen achtereen uit zichzelf bidonnetjes bij de wagen haalt, Nils die na een wereldkoers Dylan nog naar voren brengt in de finale, Gino en Jasper die ervoor zorgen dat ik (Oscar) van voren aan de kasseien begin en ikzelf die op mijn beurt hetzelfde probeer te doen in de sprintvoorbereiding. Gijs Jerommeke en Dylan die mij opwachten na een lekke band en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Dan nu het koersverslag, als mij van tevoren was gevraagd wat voor koers het zou worden, had ik met volle overtuiging een massasprint voorspeld. De wind liet het namelijk volledig afweten en de kasseien van de vorige dagen waren nou ook weer niet zó heftig.

Na mijn in de inleiding al genoemde lekke band, moest ik in mijn achtervolging naar de staart van het peloton in mijn eentje over de eerste kasseienstrook dokkeren. Deze lag een stuk slechter dan de stroken in de voorgaande dagen en ik stelde mijn mening dus voor de eerste keer bij. Heel misschien, als we geluk hebben, wordt het dan toch géén massasprint. Eenmaal teruggekeerd in het peloton zie ik na een tijdje de Nicht uit Berevecht (of na vandaag misschien toch de Beer uit Nichtevecht) met een kopgroep van 21 renners meespringen. Een groot compliment was dat er in die kopgroep een paar gluiperige Belgen zaten die Nils toch wel heel scherp in de gaten hielden. Wie weet hebben ze deze stukjes gelezen en kennen ze zijn bijnaam. In ieder geval geef ik ze geen ongelijk, want ik zou hetzelfde doen als er een boomlange krachtpatser bij mij in de kopgroep zou zitten.

Een goede honderd kilometer in de koers begin ik mijn benen te voelen en de jeuk in mijn handen begint de kasseien-pijn te overstemmen: vandaag gaat een ware veldslag worden. Zeker omdat het op dat moment zachtjes en lieflijk begint te regenen.

Onze beer uit de kopgroep wordt in de laatste omloop jammer genoeg teruggepakt door het, nog steeds verrassend grote, peloton. Waarom ik hem zo ophemel in dit stuk is misschien wel voortgekomen uit een licht gevoel van medelijden. Hij was in twee bonificatiesprints net vierde en miste daardoor twee keer net een top-tien plek in het klassement. Op de één na laatste kasseienstrook (er lagen er overigens twee in één ronde) brak het peloton toch. Onze ‘LamborGino’ (die voor een Italiaanse sportwagen toch vrij snel over oneffen wegen rijdt) en ik zitten voor de breuk. Helaas was er geen enkele ploeg die wilde rijden om het gat te vergroten en alle geklopte mannen kwamen weer in dezelfde uitgangspositie als wij.

We stevenden dus weer met een grote groep op de finish af en ik blijk dus een ontzettend slechte koersvoorspeller. In de sprint kunnen we helaas niet echt meedoen voor de ereplaatsen, mede doordat de massasprint ontregeld wordt door een grote valpartij.
Morgen wordt op papier de allerzwaarste dag en zal het klassement waarschijnlijk zijn definitieve vorm krijgen. Nils en ik staan nog vrij goed en ik sta nog heel dichtbij de jongerentrui. Laten we hopen dat het meezit, dat alle potten morgen kapot gaan en dat de gluiperige Belgen op zondag niet meer weten welke WPGA’er ze nu weer in de gaten moeten houden.

✍�: Oscar van Wijk
... See MoreSee Less

View on Facebook

Ronde van Oost-Vlaanderen, etappe 2
Met gogme, branie en lef

Van Gijs, de schrijver van dit stuk, mag ik (Daan) alleen taalfouten verbeteren bij het redigeren van dit stuk. Anders zouden er ‘teringtikken’ op het menu staan. Omdat Gijs in werkelijkheid minder sterk is dan hij eruitziet en omdat ik me stierlijk zou vervelen als spelling-checker, heb ik deze keer extra veel veranderd.

De tweede etappe van DE ronde van Oost Vlaanderen stond op het programma. De tactiek was hetzelfde als altijd. Iedere WPGA-renner kun je 's nachts wakker maken en naar de tactiek vragen, het antwoord zal steeds hetzelfde blijven: 'erin vliegen, vertrouwen op jezelf en er vol voor gaan', Same old shit, different day.

Toen het startschot klonk, maakten wij ons op voor een chaotische maar getemporiseerde neutralisatie. Niets was minder waar, de eerste aanvallen vlogen meteen weg. Onze goede Belgische vrienden van de verder smetteloze organisatie waren even vergeten te neutraliseren. Gelukkig was Gijs (ondergetekende) vastbesloten om de dag ervoor goed te maken en vloog hij traditiegetrouw weg om de eerste aanval van de dag op zijn naam te schrijven. De hele ploeg bleek er klaar voor en J tripple D (Jan-Dick Den Das) kon na de finish met behulp van de koersradio bevestigen dat in het eerste uur geen kopgroep gemist werd.

De wind was vandaag helaas een dagje op vakantie. Tel dat op bij een toch al genadeloze som van bandenvretende betonplaten en 150 losgeslagen U23 renners en men krijgt:… nervositeit. De Lotto-ploeg controleerde schijnbaar moeiteloos de meute en maakte een massaspurt onvermijdelijk. Maar niet getreurd, want laten wij nou net met een rappe ploeg gestart zijn. Helaas verzaakte uw verslaggever, want hij legde de prioriteit bij het nader onderzoeken van de Vlaamse kasseien, een mislukt stukje participatiejournalistiek. Heel jammer, want volgens de wijd uitgemeten en grondig besproken verhalen die na de finish te horen waren, was het een heroïsche strijd. Duwen, trekken, schelden en gesneuvelden ontwijken bracht Gino naar een straffe 10e plaats. Alweer een mooie ereplaats om aan zijn lijstje toe te voegen.

Zoals het een explosief mannetje betaamt, heeft hij echter nog honger. Hij wil meer en de rest van de ploeg ook, dus dat belooft wat
... See MoreSee Less

View on Facebook

Both comments and pings are currently closed.