Vandaag om 14.00 uur starten we met 6 beloften in de Amersfoortse Groeistad Klassieker, de laatste test voor Olympia's Tour 2016 ! ... See MoreSee Less

View on Facebook

Een ode aan de Topcompetitie waarin het beste voor het laatst bewaard bleef

Dit keer zal mijn stukje geen ode worden aan een of andere ploeggenoot. Puur omdat ze daar afgelopen zondag nou eenmaal niet goed genoeg voor reden. Sommigen waren eraan toe om de accu op te laden, anderen hadden gewoon een slechte dag. Een stuk over mijn eigen zwanenzang zou, gezien mijn stijl van lijden, een lied over een lelijk eendje worden. Daarom wordt dit stukje een lofzang over de Topcompetitie, over Flavio Pasquino als aanjager, over Daan van den Berg als schrijver van scherpe stukken, over Leon van Bon Photography als maker van onvergelijkbare artistieke wielerfoto’s en over alle anderen die ik nu vergeet te noemen.

De Eurode Omloop van gisteren was behalve de laatste, ook de zwaarste Topcompetitie-wedstrijd. Twaalf ronden met drie venijnige klimmetjes. Van die klimmetjes die door klimmers te kort worden gevonden, door sprinters te steil en door Jeroen Meijers hélemaal mooi. Tel daar nog bij op dat de drie belangrijkste klassementen (beste renner, beste clubrenner, beste ploeg) nog onbeslist waren en het resultaat is een gruwelijk zware, maar prachtige koers.

Dat die klassementen nog onbeslist waren, dat hebben we niet direct aan Flavio te danken, de rest van de Topcompetitie wel. De media-aandacht, de glamour en de glorende hoop op een profcontract maken deze wedstrijdenserie tot hét podium waar een Nederlandse amateurwielrenner zich kan tonen. Het is ook meteen bijna het enige podium, want met het wegvallen van uitslagensites als wielerland en cyclingdatabase zijn andere uitslagen nauwelijks te vinden en daardoor veel minder belangrijk. Ik wacht met smart op het moment dat Pasquino en co. ook dit gat in de Nederlandse amateurwielrenmarkt gaan dichten.

Bij de Topcompetitie doen ze bijna alles goed. Om dit te illustreren schrijf ik toch even over mijn lelijke-eendjes-lied: ik werd op dertig kilometer van de finish uit de eerste groep gelost. Volledig kapot, maar nog wel rijdend voor een top-30 plaats zwoegde ik achter de eerste groepjes aan. Ploegleider Pim Bonstra wilde me nog een stuk terugbrengen achter de auto, maar ik zei dat het geen zin had. Op dat moment van zwakte, vernedering en uitputting haalde een cabriolet van de organisatie me in. Drie ongekend mooie rondemissen, riepen me met welgemeende compassie een paar nutteloze bemoedigende woorden toe. Ik, toch al een aantal jaren samenwonend met de beste vriendin die een wielrennende student kan hebben, reed een paar kilometer op rozen, waarna de volgende klim kwam en het effect over was. Maar toch, ik vind rondemissen meestal een beetje uit de tijd: nu de wielrennende bevolkingsgroep breder en breder wordt (lees: nu er vrouwen gaan wielrennen), kan zoiets ongeëmancipeerds eigenlijk helemaal niet meer en daarbij lijken de meeste rondemissen slechts giechelende gezichten die niets met sport hebben. Deze rondemissen niet, ik denk dat ze door Flavio en Daan persoonlijk gecast worden.

Omdat we ook niet moeten overdrijven en omdat de renners de koers maken, wil ik mijn collega’s ook nog een compliment maken. Ik heb de strijd om het Roompot - Oranje Peloton-contract een beetje mogen aanschouwen en het had niet misstaan in een live-uitzending van de NOS. Oscar Riesebeek en Harthijs de Vries vielen genadeloos aan en Coen Vermeltfoort en Jetse Bol verdedigden met grootse wilskracht. Vielen de mannen van het individuele klassement even stil, dan vlogen Folkert Oostra en Jasper de Laat ervandoor voor het Cyclingteam Join-S-De Rijke (Delta Cycling Rotterdam)-contract. Vermeltfoort en de Laat gingen uiteindelijk met de toekomstige loonstrookjes naar huis, maar de andere mannen verdienen dat eigenlijk ook. Vooral over Folkert Oostra moet ik even mijn bescheiden mening geven: een renner met zoveel passie en talent verdient een kans en met zijn weelderige krullen zou hij voor Join-S de Rijke de ideale vervanging zijn van de vertrekkende Vermeltfoort.
Omdat ik na zo’n positief stukje zin krijg in een kleine kritische noot, zou ik twee details willen meegeven aan de organisatoren. Ten eerste wil ik Flavio vragen om in zijn reportages nooit meer “de wedstrijd gaat elk moment van start” te zeggen: als precies-ingestelde wiskundige zie ik dan meteen een grote chaos voor me. Ten tweede zou ik heel graag de hysterische gil van Han Vaanholt uit het introfilmpje zien verdwijnen.

Voor al het overige, hoop ik dat we in 2017 weer van zo’n mooie competitie kunnen genieten. Dat de klassementen even spannend zullen zijn, de wedstrijden even zwaar. Dat nog meer renners de kans krijgen om prof te worden en anderen gewoon één keer kunnen shinen op de nationale televisie. Namens alle renners, die autoriteit eigen ik mezelf gewoon even toe, wil ik alle organisatoren bedanken voor deze reclame voor onze sport.

Namens allen bij Wieler Ploeg Groot Amsterdam,
Door : Daan de Groot
Foto's : Leon van Bon
... See MoreSee Less

View on Facebook

Brons voor Stephen de Vries en Patrick Bos in Rio! Gefeliciteerd heren! ... See MoreSee Less

View on Facebook

Deel 2 van een finaal/vitaal weekend (doorstrepen wat niet van toepassing is)

Hoewel de eerste alinea’s van dit stuk wat treurig kunnen overkomen eindigt het heel vrolijk en succesvol. Ook de mensen die elk negatief bericht in hun leven willen vermijden, raad ik dus aan door te lezen.

Ik weet niet precies wat het is, maar iets in het vooruitzicht van een tijdrit zuigt alle vitaliteit en vrolijkheid uit mijn ochtend. Aan het ontbijt ben ik niet te genieten en alle opmerkingen/vragen/verhalen van anderen komen op mij over als dom, overbodig en niet belangrijk genoeg om op te reageren. Dit keer zat ik tussen mijn ploeggenoten dus was dit waarschijnlijk niet heel ver naast de waarheid, maar ik heb het ook bij mijn ouders of vriendin aan de ontbijttafel. Is het het pijnlijden waar ik tegen op zie, het mogelijke falen voor mezelf, het mogelijke falen voor mijn ploeg? Is het het zweten op de Tacx of zijn het de natliggende bochten? Zoals bij zoveel vragen heb ik het antwoord op geen van deze vragen ooit gevonden, maar ze leiden samen naar één allesomvattende vraag: ‘Waarom?’

Maar goed, die treurigheid kom ik altijd weer teboven en ik begeef me met een BYE Nutrition-finalekoker als vervanging van vitaliteit naar het startpodium. Daar word ik onverwachts opgewacht door een glimlachende man met een ruige baard die Martin Spel, de grootste sponsor en voorzitter van WPGA, blijkt te zijn. Als Engelse schrijvers blijk willen geven van een groot beschrijvend vermogen, hebben ze het al snel over ‘a man with salt-and-pepper beard and whiskers’. Martins baard zou ik beschrijven als ‘chocolate-salt-and-pepper want tussen het zwart en grijs was duidelijk ook nog wat bruin te onderscheiden. Een ontzettend goeie baard dus.

Martin is zo’n voorzitter met het zeldzame talent om de druk op de renners te verminderen in plaats van te vergroten. Met zijn altijd lachende gezicht laat hij je weten dat hij het allemaal nu al prachtig vindt. Hij laat weten dat hij in de volgauto zal meerijden en gek genoeg vind ik ook dat heel prettig. Dat komt omdat zich in de auto nu Arthur van Dam, Jan Blijleven en Martin Spel zullen bevinden waarvan ik weet dat ze niets verwachten, maar mij wel gewoon heel erg een hele goede tijdrit gunnen. Dat soort mannen wil je graag achter je hebben als je jezelf gaat martelen. Bijstand tijdens je lijdensweg.

Mijn tijdrit ging dan ook best wel goed en ik zet op dat moment de eerste tijd. Met opa Keessie zit ik vervolgens een uurtje te wachten in onze eigen tot hot seat gepromoveerde campingstoel totdat Roy Eefting en Ronan van Zandbeek me van de eerste plaats verdringen. Gelukkig zijn mijn ploeggenoten niet zo veeleisend en kunnen we met zijn allen ook best blij zijn met een derde plaats. Zelf hou ik de bloemen waarmee ik goede zaken denk te doen bij mijn vriendin die deze dag haar verjaardag viert. Jelmer en Nils zijn iets minder tevreden over hun tijdritten en hebben allebei zo hun eigen oorzaken gevonden. Bij Nils heb ik met eigen ogen kunnen vaststellen dat zijn ruggengraat inderdaad een vrij pijnlijke en onnatuurlijke bocht maakte, niet gek na de valpartij van gisteren maar wel pijnlijk.

Na de tijdrit werd ook nog het criterium verreden. Met Martijn ‘de Viking’ Veling, Gino ‘Wie komt daar onder door?’ Vierhouten en Dylan ‘B100’ van Zijl hadden wij een serieus goed criteriumploegje aan de start. Gemotiveerd door onze inzet in de tijdrit waren ze meteen attent en Dylan wist in de kopgroep van zeven man te raken. Bij Dylan valt sowieso altijd op dat hij op onnavolgbare wijze opeens in de kopgroep terechtkomt terwijl je hem daarvoor een hele tijd niet gezien hebt. En dat terwijl hij altijd pech heeft.

Uit die kopgroep rijden helaas twee man weg waaronder de ijzersterke Kanjer der Kanjers voor Kanjers Nick Kweldam. De moegestreden Dylan kan helaas niet mee en het is aan Martijn en Gino om de meubelen te redden. Gino heeft dit jaar geleerd om ook eens zelf aan te vallen. Voor een man met zo’n rappe sprint is het natuurlijk verleidelijk om altijd maar mee te gaan en te wachten, maar dit was zo’n moment dat hij het gewoon zelf probeerde. Hij reed een paar rondes achter de twee ontketende vluchters, maar zelfs hij kon ze niet terughalen. Het tweede deel van een gat dichtrijden is nou eenmaal veel lastiger dan het eerste deel.

Martijn had zich dankzij de inspanningen van de andere mannen een beetje rustiger kunnen houden en werpt zich daarom vol in de sprint om de derde plaats. Een 13e plaats is het redelijke resultaat voor onze grote man. Martijn begon dit jaar in onze B-selectie, maar als het aan mij ligt heeft hij meer dan genoeg bewezen tot de A-selectie te behoren.

Wat mij op is gevallen in dit weekend is dat niemand zich zelf gespaard heeft. Iedereen heeft gegeven wat ze op dit moment konden en als ze het ergens net niet haalden, dan was dat voor de doodeenvoudige reden dat ze even niet harder konden. Zo aan het eind van het seizoen vind ik dat erg mooi om te zien en het geeft me al bijna genoeg reden om volgend jaar nog een jaartje door te gaan. De levendigheid die ik zo miste tijdens het ontbijt, komt nu dan toch terug. Zo geeft zo’n weekend achteraf altijd een geweldig gevoel dat aanhoudt totdat de volgende koers steeds dichterbij komt.

✍�: Daan de Groot
... See MoreSee Less

View on Facebook

Both comments and pings are currently closed.